غزل شمارهٔ ۲۷

آخر ای ماه پری پیکر که چون جانی مرا در فراق خویشتن چندین چه رنجانی مرا همچو الحمدم فکندی در زبان خاص و عام لیک خود روزی بحمدالله نمی خوانی مرا ای که در خوبی به مه مانی چه کم گردد زتو گر بری نزدیک خود روزی به مهمانی مرا دست خویش از بهر کشتن بر کسی دیگر منه می کشم در پای خود چندان که بتوانی مرا با رقیبانت نکردم آنچه با من میکنند این زمان سودی نمی دارد پشیمانی مرا زین جهان چیزی نخواهم خواستن جز وصل تو گر فلک یک روز بنشاند به سلطانی مرا کس خریدارم نمیگردد که دارم داغ تو زان همی آیم برت چندانکه می رانی مرا بر سر کوی تو دشواری کشیدم سالها دور ازین در چون توان کردن به آسانی مرا در درون پرده ای با دشمنان من به کام وز برون مشغول می داری به دربانی مرا گفته ای در کار عشقم اوحدی دانا نبود چون توانم گفت نه آنم که می دانی مرا