غزل شمارهٔ ۳۲۲

آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بود میلش به دیدن گل و سوسن چرا بود سرو و سمن به قد تو مانند و روی تو گر سرو با کلاه و سمن در قبا بود در پای خود کشی به ستم هر دمی مرا بیچاره عاشقی که به دست شما بود با این کمان و دست که ما راست پیش تو گر تیر بر نشانه زنیم از قضا بود باری روا کن از دهن خویش کام من زان پس گرم به جور بسوزی روا بود یا زلف را مهل که کند قصد خون من یا بوسه ای بده که مرا خون بها بود یک دم دلم ز درد تو خالی نمی شود من دل ندیده ام که چنین مبتلا بود گویی به صبر چاره کن این روز عشق را آخر به روز عشق صبوری کجا بود نام دوا مبر بر عاشق که مرگ به رنجور عشق را که نظر بر دوا بود گفتی شنیده ام سخن اوحدی عجب کس چشم آن نداشت که گوشت به ما بود گر زانکه خون من بخوری از تو طرفه نیست کان کو غم شما خورد اینش سزا بود