غزل شمارهٔ ۳۴۴
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خود
روزی چنان شوی که ندانم ترا ز خود
من آشنای روی تو بودم مرا ز چه
بیگانه می کنی دگر ای آشنا ز خود
هر گه که پر شود ز خیالت ضمیر من
پر بینم این محله و شهر و سرا ز خود
وقتی به حال خود نظرم بود و این زمان
گشتم چنان که یاد نیاید مرا ز خود
چون عاشق توام چه برم نام خویشتن
چون درد من ز تست چه جویم دوا ز خود
ای اوحدی اگر نه جدایی ز سر کار
او را بکوش تا نشناسی جدا ز خود
غیر از تو هیچ کس نشناسم بلای تو
سعیی بکن که دور کنی این بلا ز خود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş