غزل شمارهٔ ۳۶۰

برین دل هر دم از هجر تو دیگر گونه خار آید ولی امید می دارم که روزی گل به بار آید رفیقان هر زمان گویند عاقل باش و کاری کن خود از آشفته ای چون من نمیدانم چه کار آید ز تیر خسروان مجروح گردند آهوان لیکن بدین قوت نپندارم که زخمی بر شکار آید ز سودای کنار او کنارم شد چو دریایی نه دریایی که رخت من ز موجش با کنار آید گر او صدبار بر خاطر پسندد راضیم لیکن بدان خاطر نمیباید پسندیدن که بار آید همه شب ز انتظار او دو چشمم باز و می ترسم که خوابم گیرد آن ساعت که دولت در گذار آید بکوش ای اوحدی یک چند اگر مقصود میجویی کسی کش پای رفتن هست ننشیند که یار آید