غزل شمارهٔ ۳۹۲

نیک میخواهی که از خود دورم اندازی دگر و آن دل سنگین ز مهر من بپردازی دگر آتشی در من زدی از هجر و میگویی مسوز با من مسکین سر گردان نمیسازی دگر دل ز من بردی و گویی با تو بازی میکنم راست میپرسی به خون من همی بازی دگر پرده ای انداختی بر روی و سیلی در گذار تا مرا در آتش اندوه نگدازی دگر زان همی ترسم که چون فارغ شوی از قتل من روی را رنگین کنی و زلف بترازی دگر بسته ای بر دیگرانم باز و می دانم که چیست ایمنم کردی که پنهان بر سرم تازی دگر سختم از حضرت جدا کردی و از درگاه دور آه اگر بر حال من چشمی بیندازی دگر مفلس و بیمایه مگذارم چنین گر هیچ وقت تازه خواهی کرد با من عهد انبازی دگر اوحدی را خون همی ریزی که دورش میکنی صوفی کافر نخواهی کشتن ای غازی دگر