غزل شمارهٔ ۴۱۸

در ضمیر ما نمیگنجد بغیر از دوست کس هر دو عالم را به دشمن ده که ما را دوست بس یاد می دار آنکه هستی هر نفس با دیگری ای که بی یاد تو هرگز بر نیاوردم نفس می روی چون شمع و خلقی از پس و پیشت روان نی غلط گفتم نباشد شمع را خود پیش و پس غافلست آنکو به شمشیر از تو می پیچد عنان قند را لذت مگر نیکو نمی داند مگس کویت از اشکم چو دریا گشت و می ترسم از آنک بر سر آیند این رقیبان سبکبارت چو خس یار گندمگون به ما گر میل کردی نیم جو هر دو عالم پیش چشم ما نمودی یک عدس خاطرم وقتی هوس کردی که بیند چیزها تا ترا دیدم نکردم جز به دیدارت هوس دیگران را از عسس گر شب خیالی در سرست من چنانم کز خیالم باز نشناسد عسس اوحدی راهش به پای لاشه لنگ تو نیست بعد ازین بنشین که گردی بر نخیزد زین فرس