غزل شمارهٔ ۴۶۳

بنمای روی خویش که غیر از تو هر چه هست دیدیم و بی غروب نبودند و بی افول یا یک زمان به جانب ما نیز میل کن یا خود جواب ما بده ار گشته ای ملول ترسم رسول دین تو گیرد بدین سبب تقصیر میکنم ز فرستادن رسول تا شد به عشق روی تو مشهور نام من اندر زمانه فارغم از شهرت و خمول گر عدل بینم از تو و گرنه نمی توان از بندگی تجاوز و از چاکری عدول در جانم آتشیست ز هجر تو ورنه چیست این آه سرد و سوز دل و ناله و غول در وصف قد و زلف تو هر چند سالهاست کاهل حدیث عرض سخن میدهند و طول از آسمان عشق تو قرآن فارسی امروز می کند به دل اوحدی نزول