غزل شمارهٔ ۴۹۳
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
اگر آن یار سیه چرده ببیند رخ زردم
هم به نوعی که تواند بکند چاره دردم
پیش ازینم دل دیوانه بده جای گرو بود
این زمان دل به یکی دادم و ترک همه کردم
شرم دارم ز سگان درو سکان محلت
بر سر کوچه او روز و شب از بس که بگردم
آ ستین گر چه به خون ریختنم باز نوردد
تا اجل در نرسد دامن ازو در ننوردم
خاک کوی توام ای یار و پس از مرگ به زاری
هم به کوی تو برد باد محبت همه گردم
همه عالم به جمالت نگرانند وز غیرت
من آشفته کنون با همه عالم به نبردم
اوحدی را بر خود راه ده ای فرد به خوبی
تا تفاخر کند اندر همه آفاق که فردم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş