غزل شمارهٔ ۵۰۵

دی ره می خانه باز یافته بودم کار طرب را بساز یافته بودم جمله به می دادم و به مطرب و ساقی هر چه به عمری دراز یافته بودم آنچه نه عشق تو بود و رندی و مستی عین دروغ و مجاز یافته بودم راه دل رازدار بسته زبان را در حرم اهل راز یافته بودم نه پدر و چار مادر و سه پسر را پیش خود اندر نماز یافته بودم با همه پستی بلند همت خود را از دو جهان بی نیاز یافته بودم سایه دربان نگشت زحمت راهم زانکه ز سلطان جواز یافته بودم هر هوس و آرزو که بود دلم را در رخ آن دلنواز یافته بودم در نظر اوحدی ز راه حقیقت نه در افلاک باز یافته بودم