غزل شمارهٔ ۵۱۰

عمریست تا ز دست غمت جامه می درم دستم بگیر تا مگر از عمر برخورم یادم نمی کنی تو به عمر و نمی رود یاد تو از خیال و خیال تو از سرم رفت از فراق روی تو عمرم به سر ولی پایم نمی رود که ز پیش تو بگذرم می بایدم خزینه قارون و عمر نوح تا دولت وصال تو گردد میسرم چون عمر گل دو هفته وفای تو بیش نیست ای گل تو این دو هفته مبر سایه از سرم عمر عزیز و جان گرامی تویی مرا ای عمر و جان تو دور چرا باشی از برم گیتی بسان عمر مرا گو فرو نورد گر در بسیط خاک بغیر تو بنگرم عمری دگر بباید و شلتاق عالمی تا گنج غارتی چو تو باز آید از درم شیرین تری ز عمر و من اندر فراق تو فرهادوار محنت و تلخی همی برم ای عمر عاریت مکن از پیش من کنار تا در کنار خویش چو جانت بپرورم گر اوحدی به سیم سخن عمر می خرد من عمر می فروشم و وصل تو می خرم