غزل شمارهٔ ۵۱۲

به دکان می فروشان گروست هر چه دارم همه خنب ها تهی گشت و هنوز در خمارم ز گریزپایی من چو خبر به خانه آمد نتوان به خانه رفتن که ز خواجه شرم دارم ز جهانیان برآمد خبرم به می پرستی کس ازین خبر ندارد که چه رند خاکسارم سر بد پسندم آخر که چه فتنه کرد دیدی دل کژ گمان من بین که هنوز امیدوارم دل و دین و دانشی را که به عمر حاصل آمد همه کردم اندرین کار و بدان که در چه کارم مگرم دهند راهی به کلیسای گبران که به خانقاه رفتم شب و کس نداد بارم خبر عنایت او ز کسی شبی شنیدم به امید آن عنایت شب و روز می گذارم به قیامت ار برآید تن من ز خاک محشر دل من ز شرمساری نهلد که سر برآرم بر اوحدی مگویید دگر حکایت من چو نماند رخت و باری که به اوحدی سپارم