غزل شمارهٔ ۵۵۱

دل خود را به دیدار تو حاجت مند میدانم غم هجر تو بنیادم بخواهد کند میدانم مرا گویی سر خود گیر و پایم بسته ای محکم عظیم آشفته ام لیکن خلاص از بند میدانم لبت پوشیده برد از من دل گمراه و من هرگز حدیث او نمیگویم بکس هر چند میدانم شبم یک بوسه فرمودی که خواهم داد لیکن من به بوسی زان دهن مشکل شوم خرسند میدانم مرا هر دم ز پیش خود برانی چون مگس لیکن نخواهم رفتن از پیشت که قدر قند میدانم تو می گویی کزین پس من وفا ورزم بلی خوبان بگویند این حکایت ها و نتوانند میدانم همه دم اوحدی زین پس مده پند و ببین او را که چونش عاشقم با آنکه خیلی پند میدانم