غزل شمارهٔ ۵۵۳
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
زلف مشکینت چو دامست ای صنم
عارضت ماه تمامست ای صنم
تا بود بر دیگران وصلت حلال
بر من اسایش حرامست ای صنم
زان دهان تنگ شیرینم بده
بوسه ای گر خود به وامست ای صنم
هر زمان گویی که فردایی دگر
سوختم فردا کدامست ای صنم
در غمت گر نشکنم خود را مرنج
آدمی را ننگ و نامست ای صنم
عالمی را بنده خود کرده ای
اوحدی نیزت غلامست ای صنم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş