غزل شمارهٔ ۶۰۵

ای پیک نامه بر خبر او به ما رسان بویی ز کوی صدق به اهل صفا رسان بیگانه را خبر مده از حال این سخن زان آشنا بیار و بدین آشنا رسان جای حدیث او دل آشفته منست بشنو حدیثش و چو شنیدی به جا رسان پوشیده نیست تندی و گفتار تلخ او رو هرچه بشنوی تو مپوشان و وارسان یا روی او ز دور درآور به چشم من یا روی من به خاک در آن سرا رسان زآن آفتاب رخ صفت پرتوی مگوی یا چند ذره را ز زمین بر هوا رسان ما را به آستانه آن بت چو بار نیست خدمت گریم بر در اومان دعا رسان آه و فغان اوحدی امشب تو ای رسول از جبرییل بگذر و پیش خدا رسان