غزل شمارهٔ ۶۶۶

گر صبر و زر بودی مرا کارم چو زر می شد ز تو بی صبرم ارنه کار من نوعی دگر می شد ز تو زان روی همچون مشتری گر پرده برمی داشتی روی زمین پر زهره و شمس و قمر می شد ز تو پس بی نشان افتاده ای ورنه پس از چندین طلب روزی من دل خسته را آخر خبر می شد ز تو بر یاد داری کز غمت شبها به تنهایی مرا هم سینه پر می شد ز غم هم دیده تر می شد ز تو زان جام لعلت گه گهی می ریز آبی بر جگر دل خسته ای کش سالها خون در جگر می شد ز تو گر روز می کردم شبی با رویت اندر خلوتی شب روز می گشت از رخت شامم سحر می شد ز تو ور بی رقیبان ساعتی نزدیک ما می آمدی ایوان ما پر شاهد و شمع و شکر می شد ز تو لیلی اگر واقف شدی از ما چو مجنون هر نفس آشفته تر می شد ز من دیوانه تر می شد ز تو گر چرخ گردان داشتی در دل ز مهرت ذره ای کارش چو کار اوحدی زیر و زبر می شد ز تو