غزل شمارهٔ ۶۸۸

دل سرای خاص شد از مجلس عامش مگو جان چو بر جانان رسید از پیک و پیغامش مگو مرغ جان ما که از تار بدن بودش قفس باز دست شاه گشت از دانه و دامش مگو ما از آن یوسف به بویی قانعیم ای باد صبح بوی پیراهن چو آوردی ز اندامش مگو ای که میگویی خیال او توان دیدن به خواب مرد چون شوریده گشت از خواب و ارامش مگو آنکه روی دوست دید او را به کفر و دین چه کار و آنکه مست عشق گشت از باده و جامش مگو چند گویی پخته ای باید که گردد گرد او سینه ما سوختست از پخته و خامش مگو دوش میگفتی که دانستم که خون من که ریخت آنکه میدانی همانست اوحدی نامش مگو