غزل شمارهٔ ۷۳

نیامد وقت آن کز من بخواهی عذر آزارت دلم را شربتی سازی ز لعل چاشنی دارت دل از دستم برون بردی که با ما سر در آری تو به ما سر در نیاوردی و سرها رفت در کارت گمان بردم که می جوید دلت وصل مرا لیکن مرا کمتر بجویی تو که می جویند بسیارت هم امروز از جهان دیدن فرو بندم دو بینایی اگر دانم که فردا من نخواهم دید دیدارت سرم را می کنی پر شور و بر دل می نهی منت دلم را می کشی در خون و بر جان می نهم بارت ز روی راستی با تو ندارد سرو مانندی که گر در بوستان آیی بمیرد پیش رخسارت گل وصلی به دستم چون نمی آید چه بودی ار کسی بودی که برکندی ز پای اوحدی خارت