غزل شمارهٔ ۷۳۵

ببر ای باد صبح دم بده ای پیک نیک پی سخن عاشقان بدو خبر بیدلان به وی ز من آن شوخ دیده را چو ببینی بگوی تو عجب از حال بیدلان که چنین غافلی تو هی چو دف آن خسته را مزن که دمی بی حضور تو نتواند ز چنگ غم که ننالد بسان نی بنمودم هزار پی بتو احوال خویشتن ننوشتی جواب آن که نمودم هزار پی ز برم تا برفته ای تو زمانی نمی شود نه گشاینده بند غم نه گوارنده جام می سخن بوسه گفته ای بنگویی که چند و چون خبر وصل داده ای ننمودی که کو و کی مکن ای مدعی مرا ز درش دور بعد ازین که من آن خاک کوچه را نفروشم به تاج کی ز پی آنکه بنگرم رخ لیلی ز گوشه ای من مجنون خسته را که برد به کنار حی اگر ای اوحدی تو هم دل خود را تو دوستی به رخ و زلف او دهی برهی زین بهار و دی