غزل شمارهٔ ۷۶۱

اگر چه از بر من بارها چو تیر بجستی هم آخرم بکشیدی و چون کمان بشکستی درآمدم که نشینم برون شدی به شکایت برون شدم که بیایم درم به روی ببستی مرا به داغ بکشتی ولی ز باغ رخ خود گلم به دست ندادی دلم به خار بخستی هلاک همچو منی در غم تو حیف نباشد من ار ز پای درآیم چه باک چون تو به دستی مبین در آینه آن زلف و چهره را که اگر تو چنان جمال ببینی کسی دگر نپرستی تو با کمال بزرگی و احتشام ندانم که در درون دل تنگ من چگونه نشستی مرا ز مستی و عشقست نام زلف تو بردن که قصه های پریشان ز عشق خیزد و مستی نماز شام ندیدی که پیش روی چو ماهت چگونه مهر عدم شد ز شرم با همه هستی مبر ستیزه چو من کام دل ز لعل تو جویم چه حاجتست خصومت بیار بوسه و رستی تو خود نیایی و من پیشت آمدن نتوانم مگر به دست رسولم حکایتی بفرستی اگر هزار دلست از غمت یکی نرهانم که باد و غمزه چون تیر و باد و زلف چو شستی مترس در غمش ای اوحدی ز خواری و محنت که اوفتاده نترسد ز خاکساری و پستی گر آن دو نرگس جادو به جان خلاص دهندت زهی عنایت و دولت برو که نیک برستی