غزل شمارهٔ ۷۶۵

میی کو ترا میرهاند ز مستی حلالت از آن می خرابی و مستی بت تست نفس تو در کعبه تن خلیل خدایی گر این بت شکستی عروس جهان را وفایی نباشد به آخر بدانی که دل در که بستی نبینی به خود غیر ازین صوت و صورت چه گویم زهی غافل از خود که هستی تو آنروز گفتم به منزل نیایی که همراه میرفت و خوش می نشستی در این باغ کش میوه زهرست یکسر چه تریاک بهتر ز کوتاه دستی چو باد ار طلب میکنی سرفرازی منه دل برین خاک و بگذر که رستی خدای تو آن چیز مخصوص باشد خدا را گر از بهر چیزیی پرستی بلندی که میجویی آنروز یابی که چون اوحدی رخ بپیچی ز پستی