غزل شمارهٔ ۷۶۹

خواستم بوسی ز لعلت دست پیشم داشتی قصد کردم کت ببوسم دست و هم نگذاشتی بوی خون می آید از چاه زنخدانت بلی بوی خون آید که چندین دل درو انباشتی هر زمانم شاخ اندوهی ز دل سر بر زند خود نمیدانم چه بیخست این که در دل کاشتی ریش گردانی دلم را وانگهی گویی منال درد دل با ناله باشد پس چه می پنداشتی گر پس از جنگ آشتی جویی نگیری در کنار تا هم آن دم نیز بی جنگی نباشد آشتی نزد من آبیست گفتی خون مجروحان عشق زان چنین در خاک میریزی که آب انگاشتی دی طلب کردی که در پای تو ریزم جان خویش زان طلب کردن سرم بر آسمان افراشتی دفتر خاطر ز نقش دیگران شستم تمام تا تو نقش خویش بر لوح دلم بنگاشتی اوحدی در دوستی با آنکه جانب دار تست جانب او را به قول دشمنان بگذاشتی