غزل شمارهٔ ۸۳۹

ز تو بی وفا چه جوییم نشان مهربانی بتو سنگدل چه گوییم حکایت نهانی که چو قاصدی فرستیم به دشمنی برآیی که چو قصه ای نویسیم به دشمنان رسانی چو بهانه می گرفتی و وفا نمی نمودی ز چه خانه می نمودی به غریب کاروانی قدمم گرفت تندی مکن ای سوار تندی غم مستمند می خور چه سمند می دوانی ز ورق برون فگندم همه بار نامه خود که چو نام من نبینی دگر آن ورق بخوانی عجب ار نه قامت تست قیامت زمانه که در اول غروری و در آخر زمانی چه محالها شنیدم چه به حالها رسیدم که به سالها ندیدم ز لب تو کامرانی مکن ای پسر که وفا کن به روزگار و مدت من ازین صفت بگردم تو بدان صفا نمانی دل اوحدی شکستن ز میانه دور جستن نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی