غزل شمارهٔ ۸۵۰

هر قصه می نیوشی و در گوش می کنی پیمان ما چه شد که فراموش می کنی این سخت گفتنت همه با من ز بهر چیست چون من در آتشم تو چرا جوش می کنی بر دشمنان خود نپسندد کس این که تو با دوستان بی تن و بی توش می کنی در خاک و خون ز هجر تو فریاد می کنم ایدون مرا ببینی و خاموش می کنی همچون علم به بام برآورد نام ما سودای آن علم که تو بر دوش می کنی تا غصه های تست در آغوش دست من آیا تو با که دست در آغوش می کنی ده شیشه زهر در رگ و پی می کند مرا هر جام می که با دگری نوش می کنی گفتی که اوحدی ز چه بیهوش می شود رویش همی نمایی و بیهوش می کنی