غزل شمارهٔ ۸۶۸

دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی جان چو با جانان نشست از پیک و پیغامش مگوی مرغ جان ما که از بار بدن بودش قفس باز دست شاه گشت از دانه و دامش مگوی ما از آن یوسف به بادی قانعیم ای باد صبح بوی پیراهن چو آوردی ز اندامش مگوی ای که میگویی خیال او توان دیدن به خواب مرد چون شوریده گشت از خواب و آرامش مگوی آنکه روی دوست دید او را به کفر و دین چه کار وانکه مست عشق گشت از کفر و اسلامش مگوی چند گویی پخته ای باید که گردد گرد او سینه ما سوخته ست از پخته و خامش مگوی دوش میگفتی ندانستم که خون من که ریخت آنکه می دانی همانست اوحدی نامش مگوی