غزل شمارهٔ ۸۷۵

دمشق عشق شد این شهر و مصر زیبایی ز حسن طلعت این دلبران یغمایی ز تنگ شکر مصری برون نیاورند به لطف شکر تنگ تو در شکر خایی کمر که بسته ای ای ماه بر میان شب و روز مگر به کشتن ما بسته ای که نگشایی اگر به مصر غلامی عزیز شد چه عجب به هر کجا که تو رفتی عزیز می آیی چو روی باز کنی نیستی کم از یوسف چو غنج و ناز کنی بهتر از زلیخایی برو تو شهر بگو تا دگر نیارایند کزان جمال تو خود شهرها بیارایی در سرای توبیت المقدسست امروز رخ تو قبله شوریدگان شیدایی به جنگ رفتن سلطان دگر چه محتاجست که چون تو شاه سوارش به صلح می آیی ز چین زلف تو چون اوحدی حدیثی گفت برو مگیر که آشفته بود و سودایی چو هندوانت اگر سر به بندگی ننهد به دست خود چو فرنگش بزن به رسوایی