قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴ - وله نورالله قبره

ا اوحدی مراغه‌ای
0 Altın Yaprak
عمر گذشت ای دل شکسته چه داری چاره کاری نمی کنی به چه کاری روز بیهوده صرف کرده ای اکنون گریه بیهوده چیست در شب تاری آنچه ز عمر تو فوت گشت ز روزی رو که به عمری قضای آن نگزاری بس که خجالت بری به روز قیامت گر ورق کرده های خود بشماری آب و زمینی چنین و قوت بازو عذر چه گویی که هیچ تخم نکاری چاره پیری کن ای نفس که جوانی راه به منزل بر آن زمان که سواری ای که گذر می کنی به کوی عزیزان بر سر گور تو بگذرند به خواری بس که برین باره کوه و دشت که بینی ابر زمستان گذشت و باد بهاری حجره دل را سیاه کرده ز ظلمت خانه گل را چه می کنی که نگاری این همه جهلست ورنه کوه نمی کرد عهده عهد امانتی که تو داری زان همه کالای قیمتی به قیامت یک دو سه با خویش جهد کن که بیاری نقد خود اینجا تمام کن که بسوزی بر سر آن آتش ار تمام عیاری هرچه مرا عقل گفت با تو بگفتم تا تو ز من بشنوی و در عمل آری گفته من فرق کن ز گفته دیگر لعل بدخشی شناس و مشک تتاری دور ز اقوال نیک نیست زبانم گرچه ز افعال خوب فردم و عاری معترفم من که هیچ کار نکردم جز ورق خود سیه به شیفته کاری اوحدی آنجا که بار راه گشایند اهل بضاعت جز آب دیده چه باری کار سعادت به زور نیست مگر تو در کنف مسکنت گریزی و زاری یاری از آن درطلب که هرکه بیفتاد از در او یافت زورمندی و یاری آنکه ترا یک نفس فرو نگذارد جهل بود گر ز خاطرش بگذاری باری ازو یاد کن که اوست به هرحال خالق و رزاق وحی و قادر و باری

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.