قصیدهٔ شمارهٔ ۳۶ - وله نورالله قبره
ا اوحدی مراغهای
0
Altın Yaprak
گریان در آخر شب چون ابر نوبهاری
بر خاک نازنینی کردم گذر به زاری
نزدیک او چو رفتم خاکش به دیده رفتم
دیگر ز سر گرفتم آیین سوگواری
گفتم که ای گذشته ما را به غصه هشته
آه از کجات پرسم چونی و در چه کاری
حالم تباه کردی حال تو چیست گویی
روزم سیاه کردی شب چون همی گذاری
روحش به راز با من می گفت باز با من
کای در وصال و هجران حق تو حق یاری
از آه سینه تو خبر همیشه دارم
از آب دیده اکنون پیش آر تا چه داری
با چشم من چه گویی وز زلف من چه جویی
چشمست و آب حسرت زلفست و خاک خواری
گفتم به هم رسیدن ما را چگونه باشد
گفت از چگونه بگذر تا دیده برگماری
گفتم ز کار غیبی ما را یکی خبر کن
گفت اوحدی چه گویم آن بدروی که کاری
زان عمر و زان جوانی آگه شود دل تو
روزی کزین عمارت بیرون بری عماری
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş