قصیدهٔ شمارهٔ ۳۶ - وله نورالله قبره

ا اوحدی مراغه‌ای
0 Altın Yaprak
گریان در آخر شب چون ابر نوبهاری بر خاک نازنینی کردم گذر به زاری نزدیک او چو رفتم خاکش به دیده رفتم دیگر ز سر گرفتم آیین سوگواری گفتم که ای گذشته ما را به غصه هشته آه از کجات پرسم چونی و در چه کاری حالم تباه کردی حال تو چیست گویی روزم سیاه کردی شب چون همی گذاری روحش به راز با من می گفت باز با من کای در وصال و هجران حق تو حق یاری از آه سینه تو خبر همیشه دارم از آب دیده اکنون پیش آر تا چه داری با چشم من چه گویی وز زلف من چه جویی چشمست و آب حسرت زلفست و خاک خواری گفتم به هم رسیدن ما را چگونه باشد گفت از چگونه بگذر تا دیده برگماری گفتم ز کار غیبی ما را یکی خبر کن گفت اوحدی چه گویم آن بدروی که کاری زان عمر و زان جوانی آگه شود دل تو روزی کزین عمارت بیرون بری عماری

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.