قصیدهٔ شمارهٔ ۳۸ - وله سترالله عیوبه

ا اوحدی مراغه‌ای
0 Altın Yaprak
هرگز به جان فرا نرسی بی فروتنی خواهی که او شوی تو جدا گرد از منی زنهار قصد کندن بیخ کسان مکن زیرا که بیخ خویشتنست آنکه می کنی نیکی کن ای پسر تو که نیکی به روزگار سوی تو بازگردد اگر در چه افگنی دل در جهان مبند که بی جرعه های زهر کس شربتی نمی خورد از دست او هنی امروز کار کن که جوانی و زورمند فردا کجا توان که شوی پیر و منحنی تا کی من و جمال من و ملک و مال من چندین هزار من که شد از قطره ای منی سر برفراشتی که به زور تهمتنم ای زیردست آز چه سود از تهمتنی جز با دل شکسته ترا کار زار نیست خود را نگاه دار که بر قلب می زنی کردی کلاه کژ که کمر بسته ام به سیم ای سنگدل چه سیم که دربند آهنی گر نیک بنگریهمه زندان روح تست چون کرم پیله بر تن خود هرچه می تنی گر مرهم تو بر دل مردم بمنتست بردار مرهمت که نمک می پراگنی مشکل بزاید از تو بسی خیر از آنکه تو چون مادر زمانه ز نیکی سترونی از پند گفتن تو چه فرقست تا به نیش از بهر آنکه تیزتر از فرق سوزنی تا برزنی به کیسه بازاریان یکی روز دراز بر سر بازار و برزنی از بهر لقمه ای که نهندت به کام در دیدم که زخم دارتر از قعر هاونی دانی حساب گندم خود جوبه جو ولی الحمد را درست ندانی ز کودنی نادان به جز حکایت دنیا نمی کند ناچار خود حکایت دنیا کند دنی ای اوحدی کسی بجزو نیست در جهان درویش باش تا غم کارت خورد غنی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.