قصیدهٔ شمارهٔ ۳۸ - وله سترالله عیوبه
ا اوحدی مراغهای
0
Altın Yaprak
هرگز به جان فرا نرسی بی فروتنی
خواهی که او شوی تو جدا گرد از منی
زنهار قصد کندن بیخ کسان مکن
زیرا که بیخ خویشتنست آنکه می کنی
نیکی کن ای پسر تو که نیکی به روزگار
سوی تو بازگردد اگر در چه افگنی
دل در جهان مبند که بی جرعه های زهر
کس شربتی نمی خورد از دست او هنی
امروز کار کن که جوانی و زورمند
فردا کجا توان که شوی پیر و منحنی
تا کی من و جمال من و ملک و مال من
چندین هزار من که شد از قطره ای منی
سر برفراشتی که به زور تهمتنم
ای زیردست آز چه سود از تهمتنی
جز با دل شکسته ترا کار زار نیست
خود را نگاه دار که بر قلب می زنی
کردی کلاه کژ که کمر بسته ام به سیم
ای سنگدل چه سیم که دربند آهنی
گر نیک بنگریهمه زندان روح تست
چون کرم پیله بر تن خود هرچه می تنی
گر مرهم تو بر دل مردم بمنتست
بردار مرهمت که نمک می پراگنی
مشکل بزاید از تو بسی خیر از آنکه تو
چون مادر زمانه ز نیکی سترونی
از پند گفتن تو چه فرقست تا به نیش
از بهر آنکه تیزتر از فرق سوزنی
تا برزنی به کیسه بازاریان یکی
روز دراز بر سر بازار و برزنی
از بهر لقمه ای که نهندت به کام در
دیدم که زخم دارتر از قعر هاونی
دانی حساب گندم خود جوبه جو ولی
الحمد را درست ندانی ز کودنی
نادان به جز حکایت دنیا نمی کند
ناچار خود حکایت دنیا کند دنی
ای اوحدی کسی بجزو نیست در جهان
درویش باش تا غم کارت خورد غنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş