قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ - وله روحه‌الله‌روحه

لاف دانش می زنی خود را نمی دانی چه سود دعوی دل کرده ای چون غافل از جانی چه سود نفس را بریان و حلوا می دهی او دشمنست دشمنان را دادن حلوا و بریانی چه سود گر خدا را بنده ای بگذار نام خواجگی پیش او چون سر نهادی باز پیشانی چه سود نام خود سلمان نهادی تا مسلمان خوانمت چون نمی ورزی سلامت نام سلمانی چه سود رفت پنجه سال و حسرت میخوری اکنون ولی تیر چون از شست بیرون شد پشیمانی چه سود اسب چوگانی خریدی زین زرین ساختی چون نخواهی برد گویی اسب چوگانی چه سود گر به دیوان قیامت بردنت باید حساب بر سر طومارها طغرای دیوانی چه سود کار خلقی را به تدبیر تو باز انداختند چون همه تدبیر کار خود نمی دانی چه سود عمر و مال اندر سر کار عمارت کرده ای این عمارتها که سر دارد به ویرانی چه سود چون بخواهی رفت زود از قیصر و قصرت چه نفع چون نخواهی ماند دیر از خانه و خانی چه سود می کنی درمان درد مردم از دانش ولی این همه درمان در آن ساعت که درمانی چه سود نامه عیب کسان گیرم که برخوانی چو آب نیم حرف از نامه خود برنمی خوانی چه سود چند پی گفتی که دستی نیک دارم در هنر با چنین دستی چو دست آموز شیطانی چه سود هر زمان گویی کزین پس پیش گیرم راستی این حکایت خود بگویی لیک نتوانی چه سود بی غرض کس را نخواهی داد نانی در جهان کفش مهمان چون بخواهی برد مهمانی چه سود از برای سود زر جان در زیان انداختی چون نمی مانی و این زرها همی مانی چه سود اوحدی چون دیوت از انگشت برد انگشتری زیر دستت بعد ازین ملک سلیمانی چه سود