رباعی شمارهٔ ۱۴
ا اوحدی مراغهای
0
Altın Yaprak
جانا سر زلف تو پراگنده چراست
وان حقه لعل خالی از خنده چراست
روی تو بکندند نگوید پدرت
در خانه که روی پسرم کنده چراست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş