رباعی شمارهٔ ۱۷۵
ا اوحدی مراغهای
0
Altın Yaprak
تا کی به غم ای دل خوی حسرت ریزی
زو جان نبری گر ز غمش نگریزی
خصمان تو بی مرنددر معرضشان
آخر به مراغه ای چه گرد انگیزی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş