Ay On Dört

Şuralarda bir yerlerdesin, Şurada! Parmağımın ucunda. Ama dokunamam sana, dokunamam... Döktüm aşkımı ilk kez seni tanıyan birine Çok yakışırsınız dedi, Ama sana göre değil dedi. Evet sen benimle olamazsın, ben de seninle Sen bu düzenin kızı Değmez elin toprağa, çamura Bense halkın oğluyum Kardeşimdir her çift göz Severim hepsini canımdan öte Ben ağlarım yalnız her dedeye, nineye Karnı aça, yetime Ve vardır sevenim Dökülen her gözyaşım kadar. Sen ise ağlarsın bir avuç insana bir de kendine. Ve uzundur bu şehirde yollar taşıtlar uzun Giderim arkasından Görürüm her insan kardeşimi benim gibi yolcu. Hepsinde ayrı bir keder Ve ay gelir peşim sıra Bugün, yarın on dördü. On dört yara açar da gönlümde Yine sakınmam beyazlığından Seni hatırlatır çünkü bana Dolgun, aydınlık seni... Yalnız bir başka dert var şu genç adamda Yoksa o da mı seni sevmekte? Ancak seni sevince bu denli kederlenir insan Sen, onu da terk edip gitmemişsin Zaten şanslıdır terk edilen sana bir kez olsun sarılan veda niyetine olsa da Gitmedin benden de, gitmedin Boğazıma durursun seni her görüşümde Kalırsın şuramda İşte tam şuralarda bir yerde.