Çayan Destanı

kalktı karşı yakadan Çayan, dedi;yeter bre sömürdünüz de sömürdünüz yedinizde yediniz gök kubbeye hapsettiniz beni orada da kırdım zincirlerimi kalktım geldim gönüllerden kalplerden ululardan enginlerden oralardan buralardan taaaa bu yana kimin yurdu burası be heeeey sömürgenler heyyy halk düşmanları, sıra sizde şimdi. topraktan kaldırdı hafifçe ellerini en başında, işaret ve orta parmağıyla çekti bir zafer, kavgandan önce ilan etti galibiyetini, bıyıkları belirdi sonra, alev gibi fırladı topraktan, doğrulttu belini kalktı ayağa, iki eli iki fişek gibi yine daldı toprağa yoğurdu topraktan bir silah! ha dedi bre ben dünya halklarına adadım canımı ölmem ki hiç ölmem heeeeey ölmem dedim ya Çayan kalktı topraktan yürüdü zalımların,hanelerine birer birer vurdu beyinlerine beyinlerine mitralyözün kardeşliğinde Karşıyaka ayağa kalktı, ardından başladı top tüfek bir yangın başladı bir ulu savaş kurtuluşun savaşıydı bu nar gibi kızarmış namussuz bedeneleri yeniden etlenmiş sarı,kuru kemikler haşlıyordu! zalımlar geberirken bağrıyordu allah allah diye kurtaramadı ilahları onları, zalımlar anırıyordu pislik içinde geberen domuzlar gibi, kapkara bir sis gibi göğe çıktı haykırışları simsiyah bir renk kapladı havayı bu renk ihanetin kötü ruhlarının rengiydi, çok sürmedi, ardından bir kızıllık kapladı havayı Çayan en tepesindeydi Anadolunun,yanında;İbo,Deniz,Hüseyin,Yusuf. Ali Haydar'mı desem,Nergis'mi desem Lale'mi desem,Suphi'mi desem hepsi vardı,Anadolu?nun her yerinden akmışlardı Çayan her dilden konuşuyordu aşağıdakilere,ovadakilere bre dedi baştan, sonra gadalar dedi ardından kardeşlerim dedi devam etti Bitirdik hayınları,zalımları,nankörleri beni parçalayamadılar ama kendileri bin kere parçalandılar bitmem ben öldürmeyle bir gider bin gelirim dedi yine kızıllık kapladı havayı Çayan ve yoldaşları kayboldu gitti geriye dirlik,düzenlik,eşitlik kaldı,bir ülke böyle kuruldu böyle kuruldu sonsuz sevginin çelik leblebisi destan oldu Çayan dilden dile dolaştı ancak bir yerlerde hep yaşadı