Kurtuluş Yok Mu Senden

Kurtuluş yok mu senden Yine takılmışsın peşime Her köşe başında puslu gölgen Yürüdüğüm yollar sana çıkıyor Seninle başlıyor karanlık gece Eksik olmuyorsun penceremden Kurtuluş yok mu senden Ne zaman bir kadeh içsem Hemencecik bitiyorsun kapımda Arsız sarmaşıklar gibi tırmanıyorsun Pencereme Umutlarımı gömdüğüm, köhne sandıkların Paslı kilitlerini zorluyorsun Kurtuluş yok mu senden Acı bir türkü oluyorsun bazen Serseri bir sazın tellerinden kopan Bazen bir çift mavi göz, Küçük bir kız çocuğu veya bir çingene Her yerde, herkeste sen Berduş yalnızlıklara çekiyorsun beni Adımlarım hızlanıyor, koşuyorum Ardımda bir feryat oluyorsun Sitemin haksız, acı Ahh! Kurtuluş yok mu senden.