Uykusuzluk - XXXVIII

Külün altında duruyor bedenin sönmüş meşe gövdesi, ertelenmiş yazlar. Kül: Senin kendi ipek külün, kül: beklemekte uyanacağı rüzgârı. Yeniden yaratıyorum seni duyan beynimle düşünen yüreğimle kollarımın içinden giderek. Anımsarım, sana dokunduğum zaman, bir yanım bir yanına dokunduğunda, huş yaprağı olarak kokman gerek ceylan teri kokmalısın su kaynağı kokacaksın. Koku da değişiyor zamanla: Kapalı mahzen küfüyle kokabilir kendini dünyaya açmamış gövde, kendi kendini kilitlemiş bir beden, dilsiz, kör ve sağır bir kül-ten. Üç vaktin birinde bir rüzgâr olmalıyım!