Papatya

İçi sarışın bir kız çocuğuydun papatya Avuçlarının değdiği her yer kırmızı Gülünce kapanır kepenklerin gözüne O saatten sonra işsiz tüm düşüncelerim Bir işe yaramazlık gelir çöker içime Sen gidince... Beyaz bir elbise giyerdin papatya Günışığı kırılırdı teninde Attığın her adımında uzaklaşırdın benden Bilirdim Yürüyen merdivenin kendine döngüsünde Hüzündü üzerimden geçen her kişi Ben çıkarken, inmeye çalışanları Saymıyorum tabi. Boynun incecikti papatya Üzülünce kırılırdın orta yerinden. Nicedir haber alamadım senden Çiçekler göçer miydi bilmiyorum Ama içimde göçükler kaldı Umut mevsiminde açacaksın diye beklerken Aylak mevsimlerin yaprağı oldum Beni hiç duymadın biliyorum Tüm çiçeklerin kendini beğenmişliklerinde.