Heryer Anadolu

Ben alamancı çocuğuyum mahsulüyüm gurbetliğin alamancıyım olmasına ama gakkoş derler soyuma elazizli sofi bekir’in torunuyum harput kadar anadoluluyum on yaşinda gelmişim aglayarak gelmişim vatan nedir o gün bilmişim bulutlarin arasindan el sallarken sevdiklerime gri gecelerde, vardiye gecelerinde annemin yoklugu suskun yüregimde kulagima fisildarken gurbet melekleri çan sesiyle uykuma pusu kurdu gurbet mark vardi almanyada, türkiyede olmayan anlamiştim. marka boyun egmek vardi bir de grisine dumanli fabrikalarin sesine alamanin acisina gurbetligin ve boşluguna zamanin Boş zamani dolduran samimi tebessümler de vardi elbet yalniz degildik. gurbetligi azaltan başka insanlar da vardi anadoludan hasan vardi ridvan vardi gri bulutlara renk akitan kardeşlik vardi anadoludan feyz almiş yüreklerimiz vardi paylaşmak vardi her yer anadolu olabilirdi tek şart, kalbe işledigi nakiş yok olmamali kök salmali yeni nesillere yeniden yeşermeli halaylarla dile gelmeli baglamayla yunusla mevlanayla tavaf etmeli gezegeni ebedi hamd olsun anadolum sen olmuşsun kilavuzum and olsun anadolum seninle dogdum hep sana varir yolum