Koku

acı doruğa ulaştığında gözyaşı akmazmış... ağlayamıyordum... ne kadar zorlasamda akmıyordu kiprikten... aşağıya yaşlar. kokun geldi burnuma, seni özlediğimi anladım... aslında ben sen kokuyordum. ruhumda bedenimde hala izlerin vardı. kendi kokumda buldum seni. daha tenimden çıkartamamıştım seni, bunu anladım... aşık oldum sandım, sevdiğimi kalbimin titrediğini sandım... öle olmadığını anladım kokunu duyunca... kalbimde hala izlerin vardı, ben sadece senden bişeyler bulmaya çalışmışım, başka tenlerde başka kokularda uyumaya çalıştığımda, onlarda yok olmak istediğimde aslında hep seni sevmişim. esir etmişim kendimi içime bir başka ben çıkartmışım orataya. yüzüme bi maske takmışım, gözlerime yalancı bir bakış otutrtmuşum. senle beraber kendimi hapsetmişim içime... üzerine binalar inşa etmişim denizkumlarından. örtmeye çalışmışım bıraktığın enkazı kapatmaya çalışmışım... kokunun depremiyle yerle bir oldu, enkaz ortaya çıktı, gerçek ben gerçek mutluluk çıktı ortaya. mutluluk sandığım herşey yalanmış,yüzümdeki maskem düştü ve gözyaşlarım çıktı birer birer... içimi hüzün kapladı... tanıdık bildik bir koku beni ben yaptı....kokusunu tenini, gözlerini adın gibi bildiğin birini beklemek nedir özlemek bilirmisin? acı çekmektir... kokusunu bildiğin birini özlemek ölümdür... özlemedim dersin içine hapsedersin onu üzerini çerle çöple örtersin, ufacık bir rüzgar ile dağılır herşey ve ortaya çıkar özlemin... sen özlemediğini düşünürken o içinde büyümüştür, kocaman olmuştur. yıkılır biranda kurduğun kaleler, ne kadar aciz olduğunu görürsün. kendi kapanına kısıldığını, çırpındıkça battığını görürsün...