Kanto IX

Acının yaşı yoktur, biliyorum Çağımıza özgü acı kökü tattım Köksüzlükten geliyorum, yitirdim çok eski Arkadaşlarımı, ölü gölgelerden geliyorum Ölü taşlardan güneşin kavurduğu Sonsuz nesnelere dokunuyorum, kısık Bir sesle ‘ne işe yarar gelenek? ’ diye Soruyorum. Oraya buraya Acı kökler bırakıyorlar, köşe Başlarını tutuyorlar, anlıyorum Acısından leylak fışkıran biri mi öldü? Bir martı mı öldü? Ey benim delikanlılığım! Hüzünler içinden geliyorum, dönencelerden “Ne iyi olurdu ölünce de okunmak” Kırık taşlar kuş uçuşları istemiyorum Uzak durun benden, uzak durun her Kimseniz! Ben yalın sözcüklerde bulamıyorum Bulamıyorum sonsuzluk denizini Beni aramayın ne kırık taşta ne su sesinde Köksüz bir ağaçtan geliyorum, göveriyorum Ölü gölgede. Derin sessizlikte tek başıma Sınırsız sözcükler denizini arıyorum