قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵

ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگ دور از تو همرهان تو صد فرسنگ در راه راست کج چه روی چندین رفتار راست کن تو نه ای خرچنگ رخسار خویش را نکنی روشن ز آیینه دل ار نزدایی زنگ چون گلشنی است دل که در آن روید از گلبنی هزار گل خوش رنگ در هر رهی فتاده و گمراهی تا نیست رهبرت هنر و فرهنگ چشم تو خفته است از آن هر کس زین باغ سیب می برد و نارنگ این روبهک به نیت طاوسی افکنده دم خویش به خم رنگ بازیچه هاست گنبد گردان را نامی شنیده ای تو ازین شترنگ در دام بسته شبرو چرخت سخت در بر گرفته اژدر دهرت تنگ انجام کار در فکند ما را سنگیم ما و چرخ چو غلماسنگ خار جهان چه می شکنی در چشم بر چهره چند می فکنی آژنگ سالک به هر قدم نفتد از پا عاقل ز هر سخن نشود دلتنگ تو آدمی نگر که بدین رتبت بی خود ز باده است و خراب از بنگ گوهرفروش کان قضا پروین یک ره گهر فروخته صد ره سنگ