شمارهٔ ۵۲ - خاطر خشنود

بطعنه پیش سگی گفت گربه کای مسکین قبیله تو بسی تیره روز و ناشادند میان کوی بخسبی و استخوان خایی بداختری چو تو را کاشکی نمیزادند برو به مطبخ شه یا بمخزن دهقان بشهر و قریه بسی خانه ها که آبادند کباب و مرغ و پنیر است و شیر طعمه من ز حیله ام همه کار آگهان بفریادند جفای نان نکشیدست یکتن از ما لیک گرسنگان شما بیشتر ز هفتادند بگفت راست نگردد بنای طالع ما چرا که از ازلش پایه راست ننهادند مرا به پشت سرافکند حکم چرخ ز خلق شگفت نیست گرم در بروی نگشادند کسی بخانه مردم بمیهمانی رفت که روز سور کسی از پیش فرستادند بروزی دگران چون طمع توانم کرد مرا ز خوان قضا قسمت استخوان دادند تو خلق دهر ندانسته ای چه بی باکند تو عهدها نشنیدی چه سست بنیادند کسی بلطف بدرماندگان نظر نکند درین معامله دلها ز سنگ و پولادند هزار مرتبه فقر از توانگری خوشتر توانگران همه بدنام ظلم و بیدادند نخست رسم و ره ما درستکاری ماست قبیله تو در آیین دزدی استادند برای پرورش تن بدام بدنامی نیوفتند کسانی که بخرد و رادند پی هوی و هوس نوع خودپرست شما سحر ببصره و هنگام شب ببغدادند ز جور سال و مه ایدوست کس نرست تمام اسیر فتنه دیماه و تیر و مردادند بچهره ها منگر خاطر شکسته بسی است عروس دهر چو شیرین و خلق فرهادند من از فتادگی خویش هیچ غم نخورم فتادگان چنین هیچگه نیفتادند اسیر نفس تویی همچو ما گرفتاران ز بند بندگی حرص و آز آزادند تو شاد باش و دل آسوده زندگانی کن سگان به بدسری روزگار معتادند