شمارهٔ ۳۴ - پایه و دیوار

گفت دیوار قصر پادشهی که بلندی مرا سزاوار است هر که مانند من سرافرازد پایدار و بلند مقدار است فرخم زان سبب که سایه من جای آسایش جهاندار است نقش بام و درم ز سیم و زر است پرده ام از حریر گلنار است در پناه من ایمن است ز رنج شاه گر خفته یا که بیدار است سوی من دزد ره نیابد از آنک تا کمند افکند گرفتار است همگی بر در منند گدای هر چه میر و وزیر و سالار است قفل سیمم بنزد سیمگر است پرده اطلسم ببازار است با منش هیچ حیله در نگرفت گرچه شبگرد چرخ غدار است باد و برفم بسی بخست و هنوز قوت و استقامتم یار است من ز تدبیر خود بلند شدم هر که کوته نظر بود خوار است نیکبخت آنکه نیتش نیکوست نیکنام آنکه نیک رفتار است قرنها رفت و هیچ خم نشدم گرچه دایم بپشت من بار است اثر من بجای خواهد ماند زانکه محکم ترین آثار است پایه گفت اینقدر بخویش مناز در و دیوار و بام بسیار است اندر آنجا که کار باید کرد چه فضیلت برای گفتار است نشنیدی که مردم هنری هنر و فضل را خریدار است معرفت هر چه هست در معنی است نه درین صورت پدیدار است گرچه فرخنده است مرغ همای چونکه افتاد و مرد مردار است از تو کار تو پیشرفت نکرد نکته دیگری درین کار است همه سنگینی تو روی من است گر جوی گر هزار خروار است تو ز من داری این گرانسنگی پیکر بی روان سبکسار است همه بر پای از ثبات منند هر چه ایوان و بام و انبار است گرچه این کاخ را منم بنیاد سخن از خویش گفتنم عار است کارها را شمردن آسان است فکر و تدبیر کار دشوار است بار هر رهنورد یکسان نیست این سبکبار و آن گرانبار است هر کسی را وظیفه و عملی است رشته ای پود و رشته ای تار است وقت پرواز بال و پر باید که نه این کار چنگ و منقار است همه پروردگان آب و گلند هر چه در باغ از گل و خار است عافیت از طبیب تنها نیست هر ز دارو هم از پرستار است هر کجا نقطه ای و دایره ایست قصه ای هم ز سیر پرگار است رو که اول حدیث پایه کنند هر کجا گفتگوی دیوار است