شمارهٔ ۷۴ - روش آفرینش

سخن گفت با خویش دلوی بنخوت که بی من کس از چه ننوشیده آبی ز سعی من این مرز گردید گلشن ز گلبرگ پوشید گلبن ثیابی نیاسودم از کوشش و کار کردن نصیب من آمد ایاب و ذهابی برآشفت بر وی طناب و چنین گفت به خیره نبستند بر تو طنابی نه از سعی و رنج تو کز زحمت ماست اگر چهر گل را بود رنگ و تابی شنیدند ناگه درین بحث پنهان ز دهقان پیر آشکارا عتابی که آسان شمردید این رمز مشکل نکردید نیکو سؤال و جوابی دبیران خلقت درین کهنه دفتر نوشتند هر مبحثی را کتابی اگر دست و بازو نکوشد شما را چه رای خطا و چه فکر صوابی ز باران تنها چمن گل نیارد بباید نسیم خوش و آفتابی بهر جا چراغی است روغنش باید بود کار هر کارگر را حسابی اگر خون نگردد نماند وریدی اگر گل نروید نباشد گلابی یکی کشت تاک و یکی چید انگور یکی ساخت زان سرکه ای یا شرابی بکوه ار نمیتافت خورشید تابان بمعدن نمیبود لعل خوشابی نشستند بسیار شب خار و بلبل که تا غنچه ای در چمن کرد خوابی برای خوشیهای فصل بهاران خزان و زمستان کنند انقلابی ز آهو دل از مطبخی دست سوزد که تا گردد آماده روزی کبابی بسی کارگر باید و کار پروین در آبادی هر زمین خرابی