شمارهٔ ۴

امیر گنه حیرونمه سر خداره از خوبی دریغ نکرده بی بفا ره نکشیمه به عالم من عشق جفا ندونستمه ته مهرورزی دشواره چه دونسمه آخر نیه این هاره زهی به منه دل که نوونه پاره اونوخت که تنه چش بدیه دنیا ره اونوخت که تره مٰار دوسه گهواره اونوخت که تنه لو بیه شیره خواره اونوخت تا اسا کشمه ته جفا ره مه بسوته بال هسکا دیاره اسا پرسنی بنده تره چی کاره اونطور که لیلی داشته حق بفا ره اونطور که مجنون ترک بکرد بی دنیا ره عنبرشکن ته عنبر نسیم تا ره یا مسکین امیره به ته عشق بی قراره فکر کمه منه کار ره کجه کناره پیش نظر دوست خورپیون دیاره من بکته کار نکت هیچ آدمزاره دوست مه جگر بن ره بکرد بو پاره