A Pompeya

P Pedro Antonio de Alarcón
0 Altın Yaprak
Cuando amanezca el iracundo día que en la mente de Dios leyó el Profeta, y, al agrio son de la final trompeta, abandone de Adán la raza impía, ora el sosiego de l ahuesa fría, ora los lares de la vida inquieta, y pase el JUICIO extremo, y el del Planeta quede la extensa faz muda y vacía, no será tan horrendo y pavoroso encontrar por doquier huellas del hombre y ni un hombre en campiñas ni ciudades, como verte, sin vida ni reposo, desierta y mancillada por tu nombre, expiar ¡oh Pompeya! tus maldades.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.