Bu Kış

Havalar soğumaya başladı Üşüyorum... Sessizliğin mevsimi başladı Yalnızlığın mevsimi... Korkuyorum... Ellerim buz kesiyor artık Sigarayı bile doğru düzgün tutamıyorum. Avuçlarım isyanda, Nefesim kokuyor,boğuluyorum. Bedenim titriyor sensizliğin kıyılarında, Dalgalanmıyor denizler, Martılar sevişmiyor mehtapta. Ben,her gece izlediğim ayda kaybettim siluetimi, Sana kavuşmanın dileklerini kaybettim kayan yıldızlarımda, Kaybettim en güzel kışlarımı sensiz... Oysa ne çok severdim kışları. Yağmurlar ninni gibi gelirdi, Ürperirdim gök gürültüsüyle;ama severdim. Bir de sessiz sokakları olmuyor mu bodrumun Ah bayılırdım terkedilişliğine sokakların. Boylu boyunca yürürken sahilde Ne çok severdim havasını sakinliğin... Şimdi sen yoksun, Hiç biri tat vermiyor artık bana. Aslında ne çok benzerdim kışlara. Deli kasırgaların ardına kaç taş fırlatırdım Nasıl oyun oynardım rüzgarlarla. Pencerimi kapatıp Nasıl el sallardım dışarıda ki hırçın maviliğe... Ne çok severdim mavinin rengini kışın, O da beni severdi öyle ya, çünkü,ben her yürüyüşe çıkışımda yağmazdı yağmur, Mavi mehtap kilitlemezdi kendini bulutlar ardına Ben doyasıya yürür, Doyasıya dalardım,mavi boncuklu mehtabın büyüsüne... Ama küsecekler bana bu kış, Bana bu kış acımayacaklar, Beni inadına üşütüp İnadına ıslatacaklar Çünkü sen yoksun... Sen yoksun beni ısıtacak Ve sen olmadığın için Sevmeyeceğim kışları, Onlar beni sevmeyecek bu kış...