Leş Kokan Elvedalar

LEŞ KOKAN ELVEDALAR Bu gün yine seni andım Anıp anıp ağladım Anıp anıp devirdim tüm şişeleri. Ağlamak yok desemde Hıçkırıklara boğuldum her seferinde. Herşey yolunda desemde Bir şeyler vardı eksik olan. Bir ölüm gibiydi sanki ayrılıklar, Leş gibi kokardı elveda dolu dakikalar. Vedalaşmalardan sonra İstasyonlarda sadece umutlar kalırdı, Düşler kalırdı gerilerde Ve birde,gözyaşları damla damla. Bir rüzgar eserdi biryerlerden, Nereden gelmiş bilinmez ama Yorgundu rüzgar elvedalardan bıkmışçasına. Tek o kalırdı gözyaşlarımı silecek Ve tek oydu bana umut beslettirecek. Hiç kimse olmasada Tek rüzgarım vardı avuçlarımda. Ve ilk defa Avuçlarımda tutabildiğimdi rüzgar. Onu kaybetmekten korkar gibi, Sımsıkıydı yumruklarım. Keşke senide tutabilseydim avuçlarımda Keşke hafif olabilseydin rüzgar kadar Ve keşke kaldırabilseydim tüm ayrılıkları. Hep elvedalara tanık olan bu beden Daha nekadar güçlü olabilir ki, Hala yaşamak için çırpınmaktan başka.