Denklem...

Seni ben, doğmamış bir şehrin kayıp sokaklarında nereden geldiği hiçbir zaman bilinememiş olan guguk kuşunun o buğulu sesi eşliğinde Yedi Düvel Zindanı'nın en kuytu ve en rutubetli hücresinde matematiksel bir denklem edasıyla sevdim... ki hiç gelmedin sevgili, şimdi gidiyorsun... Seni ben, tüm soru tekniklerini bilmeme rağmen çözmeyi başaramadım bildiğim hiçbir formül sonucuna götürmedi beni yanıldım seviyor görünmen kandırdı çocuk kalmış kalbimi ve seni ben, bir torbadaki üç beyaz misketten ilk çekişte beyaz gelme olasılığınca sevdim... ki hiç olmadın sevgili, şimdi gidiyorsun... Ve seni ben, itiraf etmeliyim ki çok sevdim sense gitmekten açtın sayfayı ömrümüze pekala bay yalnızlık abidesi git. zaten haklıydı zaman olmayan sorunun cevabı da olamazdı matematikte tabi bir de irrasyonel hayatta... sen hiç gelmemiştin ki bana şimdi gidiyorsun...