Çok Yalnızım Anne

Ben küçüktüm o zamanlar Bir hikaye anlatırlardı hep Aşk denen bilinmezliğin üzerine Sana sormuştum hatırlıyor musun? Kalbine hız veren bir duygu demiştin sen de Bana kimse içine attığı yalnızlığı anlatmadı ama Kimse düşürdüğü dermansız derdi anlatmadı bana Anne... Tarifsiz bir acıyla kıvranıyorum... Sevmemem gerekirken sevdim Bir adaleti yok mu aşk denen illetin? Hiç mi acımaz okunu sapladığına? Söyle anne ne olur Ben ne zaman mutlu olacağım? Tuvalimin konusu hiç mi değişmeyecek? Ben ne zaman mutluluk şiirleri yazacağım hüznüme inat? Anne... Söyle unutur mu bu garip kalp çok seviyorum... Böylesine sevmemeliyim çok... Hatta hiç sevmemeliyim... Buna hakkım yok! Anne zaman yargılıyor yüreğimi Yalvarırım sen de yargılama Adres sorar mı kurşun gelirken her zaman? Aşk da sormadı işte Anne... Tenim ayaza çaldı yine ısıtamıyorum... Bir mutluluk denemesi yaptım kendimce Bir düşsel oyuna saldım şu ömrü Rotası yoktu gönlün gemisinin Bekledim Korkarak bir hüsran sürprizinden Ve ne oldu dersin sence? Ömrümde böyle acımadı göğsümün sol alt köşesi Anne... Bir boşluk ki girdi içime dolduramıyorum.... gitsin,bitsin artık bu hazan mevsimi....mutluluğu resmetmek istiyorum şiirlerime....