Mutluluğun Kayıp Şehri

Şimdi... Kapatacağım gözlerimi Ve bir düş kuracağım. Olmayan,belki de hiç olmayacak Bir şehrin hayalini... O şehir ki, Acı yok,hüzün yok,keder yok orada... O şehirde ki, Kavga yok,savaş yok,çocuk ölümleri yok Toprağında... Mesela, Okuyabilmek için Ya da kardeşlerinin karnına bir lokma girsin diye Kağıt mendil satan küçük kız yok... Bütün çocukların yüzünde sevinç var, Huzur var... Kirli değil meleklerin yüzü, Bitmiyor orda pınarlar... Ve o şehirde Barış ve özgürlük var Eşit tüm insanlık Yargılanmıyor düşünen kafalar... Silah yok örneğin, Tene girmiyor kurşunlar... Öyle bir şehir ki orası Anlayış var, İnanç serbest, Koşulsuz sevgi yürekte yatar... Yine o düş şehrinde, Aşka sonuna kadar açık kapılar... Gözyaşı yok,ayrılık yok Aşka müptela insanlar... Mesela, Para denen o dost görünüşlü aba, Giyeni padişah yapan Giyemeyeni fukara O nankör kağıt parçaları da yok... En güzeli bu galiba... Bu bir düş olarak kalacak serde... Biz zalim oldukça,biz paraya taptıkça, Biz insanlığımızı unuttukça... Daha ne savaşlar olur,ne çocuklar girer toprak altına... Ben yine de kuracağım bu düşü Kim bilir bir gün gerçeğe döner... Artık dalmak istiyorum izninizle, O düş şehrinin uykusuna...